BİR ADAMIN ONTOLOJİK SANCILARI
BİR ADAMIN ONTOLOJİK SANCILARI
*KENDİNİ TASARLAMA
Bu kadar borcu nasıl yaptığı hakkında hiçbir fikri yoktu.
Sağı solu eprimiş halıya bağdaş kurmuş
oturuyor, bir yığın kredi kartı ekstresini
mutlaka bir yanlışlık var ümidiyle inceliyordu. Mutfak masrafı, doğal
gaz ,telefon , birkaç kıyafet taksiti, elektrik, nakit avans derken
liste uzayıp gidiyordu. Bütün bunlar, yaşamak için gerekli harcamalar gibi
göründü ona. Keman faturası hariç. Orada karşısında geçen ay
aldığı kemanın faturası ışıklı tabela içinde yazılmış gibi
bağırıyordu.
_ Ben sana gerekli değilim.
Parası peşin ödenmiş olan bu pahalı alet, olmasaydı ne olurdu ? Keşke almasaydı. Tüm
öğle yemeklerinde simit yese bile cebinde
harçlık kalmıyordu. Belli ki yine bir sonraki ayın maaşından avans
kullanacaktı. Belki de kemanı satmalıyım
diye düşündü. Hiç olmazsa o zaman düze çıkabilirdi. Canım alt tarafı bir fabrika
işçisiydi işte. Kemanı olup ta ne olacaktı? Hem ders te alamayacaktı zaten. Bilgisayardan video
izleyerek keman çalmanın öğrenildiği nerede görülmüş? Hadi diyelim azimle
birkaç şarkı çaldı. Hayal ettiği her şeye kavuşacak mıydı? Ne düşünmüştü acaba
alırken? Çocukken insan hayalperest olur tamam. Kırk yaşında durulmak gerekmez
miydi?
Şu meyhanedeki ihtiyar
yüzündendi
her şey. Öyle içli çalmıştı ve öyle kolay görünüyordu ki çalmak, insan ister istemez heves ediyordu. Masalarına
ganimeti toplamak için gelince , ihtiyara sormuştu:
_ Nasıl dayı kolay mı çalmak?
_ İnsan isterse
dağları devirir evlat. Peşini bırakmazsan
her kuş girer kafese.
Ertesi gün gidip aldı
kemanı. O günkü mutluluğu paha biçilemezdi lakin bu ayyaş ihtiyar yüzünden ay
sonunu getiremiyordu şimdi.
Çantasını açıp bir defa baktı. Tellerini çekip bıraktı.
Ağaçlı cila kokusunu içine çekti. Yayı eline aldı sağa sola bir eskrim kılıcı
gibi savurdu. O an kendi içinde tam
olmak için bir kemana ihtiyacı yok gibi
geldi. Çantasına koyup kilitledi aleti.
Belki de hayallerini görmemek gerçeği kabullenişi kolaylaştıracaktı. Başını
yukarı kaldırıp bağırdı:
_Neden şu hayatımı
çekilir yapmama izin vermiyorsun?
Neden bu değersiz hayatıma son verip içinde kendimi değerli
hissedebileceğim bir gerçek yaratmıyorsun?
Neden hayallerimi yaşamama engel oluyorsun? Ama bitti tamam. Yoo. Bu sefer
işleri sana bırakmaya niyetim yok. Bu sefer
ipleri elime alıyorum. Kendimden
yepyeni bir ben yapacağım göreceksin . Duaymış! Duaya ihtiyacım kalmayacak anladın
mı? Sana ihtiyacım kalmayacak…
Tanrıyla olan
münakaşası bir türlü bitmiyor kafasının içinde yankılanıyordu. Sırtı ve boynu gerilmiş, kendini yorgun ve sinirli
hissediyordu. Ve üzgün üstelik pişman.
Demek insan Tanrıyla kavga edince hiç cevap alamasa bile pişman
hissediyordu. Ne olursa olsun söylediklerinin arkasındaydı. Evine haciz gelip
donuna kadar alsalar bile kemanını satmayacaktı. Kabına sığamıyor, kemanında kabında durmasına
izin vermiyordu. Kah çıkarıp bakıyor kah yayı teller üzerinde gezdirip
çalıyordu. Kendinden vazgeçmemişti
henüz. Mutlaka kendiyle gurur duyacak bari tek bir şey yapacaktı bu hayatta.
Gerekirse huyunu suyunu değiştirip kendini yeni baştan yapacaktı.
*ALDANMA- ÇÖKÜŞ
İşten sürekli yürüyerek eve dönmeye başlamıştı. Bazı zamanlar
evde yemek yapmıyor İzzet’in içkisine meze olmaya gidiyordu. Saatlerce susmayan
çenesini dinliyor ama hiç olmazsa yemeği
bedavaya getiriyordu. Eve gider gitmez, eski bir sahaftan ucuza kapattığı
metotla çalışmaya başlıyor lakin çatlak üç beş notadan başka ses veremiyordu.
Şu elleri bir türlü bükülmüyordu. Bir
türlü notalara yetişemiyordu. Aslında
içten içe biliyordu ki hayata da bir türlü yetişemiyordu. Sınavlara, iş görüşmelerine, kadınlara
,fabrikaya hep geç kalıyordu. Biliyordu ki artık istese bile
olduramayacağı pek çok iş vardı. Umut, son
derece aldatıcı bir şey diye düşündü. Umut etmek gerçekliğin içinde bir lüks,
pamuklara sarılı büyümüş bir kızın şımarıklığıydı. Çok çalışacaktı muhakkak.
Gecelerce günlerce çalışacaktı. Aylarca öğle yemeği yemeyecek, sürekli eve yürüyerek dönecekti. Akşam yemeklerini yine
İzzet’in kokan nefesiyle yiyecek ve böylece belki üç beş şarkı çalabilecekti.
Sonra belki bir gün fabrikanın kafesinde, ve bir gün meyhanede İzzet e çalacak
ve İzzet ona bırak şu gıy gıyı diyecekti.
Aynada kendine baktı:
_Yol yakınken dönmeli bu sevdadan. Bu yaşta alemin maskarası
olmaya ne hacet. Çalamıyorsun zaten. Sana göre değilmiş bu işler anladın işte.
Haydi git sat kemanı. Yarın it gibi titremeden beyler paşalar gibi otobüsle
gelirsin evine. Ulen bolluk değil mi öğlen döner bile yersin. Açlıktan nefesi
kokan bir kemancıyı hangi kadın sevsin? Bırak oğlum! Rahatına baksana sen. Yarın ilk iş götürüp sat kemanı…
Dediği gibi yaptı. Öğle molasında kemanı aldığı yere az bir
zararla sattı. Gidip döner yedi. Eve giderken otobüse de bindi. Şimdi mutlu olması gerekmez miydi? Onu oyalayıp duran, zihnini meşgul eden
bir yükten kurtulmuş gibi ferahlamış olması gerekmez miydi? Peki neydi içindeki
bu kırgınlık duygusu? Kime kırılıyordu?
Kendine mi? Dün otobüsteki onca insandan onu ayıran bir şey vardı. Bu gün ise ….
_ Boş ver, dedi. Bir
aydan uzun süre boş verdi.
*KENDİ İÇİN YENİDEN MÜMKÜN OLANLAR
Bir iç sıkıntısı musallat olmuştu iki haftadır ona. Odalara
sığamaz, uyuyamaz, yiyemez, olmuştu. Bir psikolog görse herhalde depresyon der
geçerdi. Oysa onda KİMOG-K hastalığı vardı. Pek çok insanın orta yaşında
yakalandığı ve onları mutluluktan alıkoyan bir hastalıktı bu. Kimi zaman paraları olmadığı için, kimi zaman zamanları
olmadığı için, coğrafi koşullardan yahut duygusal durumlardan bir nedenle
hayallerine ulaşamayan insanlar er geç bu hastalığın pençesine düşüyorlardı. O
zaman düşünüyorlardı:
_Neden hayattayım? Ne başardım? Mutlu muyum? Daha mutlu
olabilir miyim?
Kendi İçin Mümkün Olanları Gerçekleştirememe Kaygısı hastalığı bu devrin en bulaşıcı hastalığıydı
şüphesiz. Herkes atlatabilmek için bir şeyler deniyordu. Fotoğraf çekiyorlar,
kitap yazıyorlar, estetik oluyorlar, çocuk doğuruyorlar, yeni bir iş kuruyorlar
,dindar oluyorlar, enstrüman çalıyorlardı. Mutlaka kendilerine kendilerini
ispata çalışıyorlardı. Belki de mutlu olmak için kendini, kendinle tamamlamak
gerekiyordu. Kendini kendinde gerçekleştirmek.
Tüm varlıklar gibi insan da tamamlanmak istiyordu işte. Ve insan kendini
diğer insanlardan ayrı bir yerde de görmek istiyordu kuşkusuz:
_ Keşke kemanımı satmasaydım, dedi. Ama yaşıyoruz ya ;
vazgeçmiş sayılmayız. Benim için farklı bir gelecek olacak biliyorum. Yapacağım
göreceksiniz , diye düşündü. Çekmecesinden bir kağıt ve bir kalem çıkarıp keman
resmi yapmaya başladı.
Yorumlar