ÖYKÜ, TECELLİ
TECELLİ Akşam üstü güneşinde toz zerreleri havada uçuşuyordu. İşte şimdi hastaydı. Ölümü yattığı yerde beklerken ; gençliğinde yaşadığı tüm haksızlıkları bir bir toz zerrelerine bağlıyor, havaya bırakıyordu. Hafiflemek ölmeden hemen önce yaşanması gereken bir durumdu muhakkak. On dokuz yaşında ateşi başına vurmuş parlak bir hergeleyken , arkadaşlarıyla ,Taş Mektebin önünde yuvalanır,kız liselilerin çıkış saatlerini beklerlerdi . Hepsi kendine göre bir bahar seçer ,sarhoşluğundan istifade için peşine takılırdı. Bir Rum kızını gözüne kestirmişti Emin. Kızın hangi milletten olduğunun yahut dininin önemsiz olduğu yaşlardı. Bir kızı sevmek için pembe beyaz bir ten ve parlak saçlar yeterdi işte. Boynundaki haç, kızın babası filan vız gelirdi. Kızın peşinden köşe köşe seyirtirken,tenha bir yer bulup yanaşmayı planlıyordu. İşte fırsat;adımlarını iyice sıklaştırdı: _ Küçük hanım isimlerini bahşederler mi? Kız pas vermeyince-ki pekala duymuştu-: _ Küçük hanım ben biçareyi r